ελεύθερα κείμενα – copy, right – copy left…

        […] Αν εξαιρέσωμεν την του κουρέως, ουδεμία υπάρχει παρ’ ημίν τέχνη ευκολωτέρα της του συγγραφέως. Εμμανουήλ Ροΐδης                       
 
                                                 

kipiotis-cover

Νέο βιβλίο

Αγαπητέ Αναγνώστη,  το βιβλίο Γεώργιος Κηπιώτης, ένας φίλος των παιδιών, είναι ένα κομμάτι μούχλας μιας μουχλιασμένης εποχής και μιας μουχλιασμένης ζωής. Είναι, με λίγα λόγια, ένα κομμάτι της συντηρητικής ελλαδικής καθημερινότητας παλαιότερων χρόνων. Ο καθηγητής Γεώργιος Εμμ. Κηπιώτης γεννήθηκε το 1872 και πέθανε το 1971,  έζησε δηλαδή έναν ολόκληρο αιώνα κατά τον οποίο στη βαλκανική χερσόνησο, στη γειτονική Τουρκία και στο Αιγαίο συνέβησαν συγκλονιστικά γεγονότα.

Ένας περίεργος συγγραφέας όπως είμαι εγώ αλλά και η αλλόκοτη σύντροφός μου, που έχουμε περάσει πολλά χρόνια ψαχουλεύοντας σκονισμένα αρχεία, ανακαλύψαμε τα χειρόγραφά του, κι ήταν σαν να ανακαλύπταμε μια ζωή πεταμένη στα σκουπίδια. Διαβάσαμε όλο αυτό το  μουχλιασμένο χαρτομάνι κι όταν τελειώσαμε, γοητευμένοι, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα βιβλίο που θα περιείχε τα γραπτά του αλλά και μια συνομιλία που θα κάναμε με τον άνθρωπο εκείνον, τον άνθρωπο μιας άλλης εποχής, έναν «άνθρωπο μετρημένο» που έζησε καταγράφοντας σχολαστικά τις σημαντικότερες στιγμές του μικρού του σύμπαντος αλλά και τα σπουδαιότερα κοινωνικά και πολιτικά συμβάντα του καιρού του.

Μικρές και μεγάλες ιστορίες της χώρας μας  αλλά και κάποιων γειτονικών χωρών διαγράφονται ανάγλυφα μέσα από τα κείμενά του. Τα γραπτά του, τα ημερολόγια καθώς και η εκτενής επιστολογραφία που άφησε πίσω του αποτελούν μια γενικότερη μαρτυρία της εποχής αλλά συνάμα και το ψυχογράφημα ενός δασκάλου που προσπαθεί με πάθος να μεταδώσει τη γνώση στους νεώτερους.

Στη διάρκεια της ανάγνωσης αυτού του πολυποίκιλου υλικού υπήρξαν στιγμές που ταυτιστήκαμε με τον άνθρωπο εκείνης της εποχής  αλλά και άλλες πάλι φορές που δεν τον καταλαβαίναμε και οργιζόμαστε μαζί του αισθανόμενοι την απόσταση του χρόνου να μας χωρίζει· άλλοτε ξεπρόβαλλε μέσα από τα γραφόμενα ανάγλυφη η μορφή του άνδρα που εμπνέει και μας γοήτευε, ενώ άλλες φορές τον βρίσκαμε πληκτικό, στεγνό κι εντελώς συντηρητικό, εκφραστή μιας εποχής που σήμερα πολλοί από εμάς, ως μαζοχιστές που είμαστε κατά βάθος, νοσταλγούμε.

Να έχετε κατά νου ότι τα κόκκαλα του δασκάλου μπορεί και να τρίξουν από χαρμολύπη όμως η ψυχούλα του σίγουρα θα φτερουγίσει ανάλαφρα…

Με τη Φιλία μας   Τέος Ρόμβος και Μιντιλού

Επιμύθιον: Κάποια στιγμή η Μιντιλού μου είπε: «Να μη δώσουμε τον τίτλο ένας φίλος των παιδιών στο βιβλίο γιατί τα μυαλά των ανθρώπων είναι πονηρά», «Μπα, πού να πάει τώρα το μυαλό του καθενός…» της είπα γω. Τώρα όλοι με σταματούν στο δρόμο και μου λένε: «Ρε Ρόμβε, μπας κι αυτός ο άνθρωπος ήταν τοιούτος;…»