Archive for the ‘Φύλλα παλιά’ Category

 

parousiasi romvos kipiotis

Υπό το βλέμμα του Η.Π.

kipiotis-cover

Νέο βιβλίο

Αγαπητέ Αναγνώστη,  το βιβλίο Γεώργιος Κηπιώτης, ένας φίλος των παιδιών, είναι ένα κομμάτι μούχλας μιας μουχλιασμένης εποχής και μιας μουχλιασμένης ζωής. Είναι, με λίγα λόγια, ένα κομμάτι της συντηρητικής ελλαδικής καθημερινότητας παλαιότερων χρόνων. Ο καθηγητής Γεώργιος Εμμ. Κηπιώτης γεννήθηκε το 1872 και πέθανε το 1971,  έζησε δηλαδή έναν ολόκληρο αιώνα κατά τον οποίο στη βαλκανική χερσόνησο, στη γειτονική Τουρκία και στο Αιγαίο συνέβησαν συγκλονιστικά γεγονότα. (περισσότερα…)

ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ-Ο UNDERGROUND ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ

fones_apo_to_ypogeio_poster

http://cine.gr/trailer.asp?id=704909

Aπό την ταινία του Γιάννη Χαριτίδη «Φωνές από το υπόγειο»

*****

Ιστορία του ελληνικού αντεργκράουντ

του Τέου Ρόμβου

Eίναι νύχτα και κουφόβραση, κραυγές γυναίκας που ηδονίζεται ταξιδεύουν απ’ το ανοιχτό παράθυρο, φιγούρες ανθρώπων αγκαλιασμένες στο ημίφως, έξω από το δωμάτιο η μεγαλούπολη γίνεται παρανάλωμα φθοριούχων φώτων και πολύχρωμων διαφημίσεων, καιόμενο πέλαγος, μετουσιωμένος τους αναζητώ και προσπαθώ να τους φανταστώ, ένα αόρατο χέρι πιλατεύει κι ανακατώνει τις σκέψεις, τις μνήμες μου. Στο ραδιόφωνο μια πλαδαρή αντρική φωνή μιλάει για τις υψηλότερες θερμοκρασίες των τελευταίων χρόνων στην Αθήνα. (περισσότερα…)

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Αρχές της άνοιξης του ’76 νοικιάσαμε, πέντε φίλοι μαζί, ένα μεγάλο σπίτι στην οδό Εμμ. Μπενάκη 87α. Ο Νίκος Μπαλής, ο Άγγελος Μαστοράκης, ο Γιώργος Κακουλίδης, η Σοφία Βλάχου, κι εγώ. Το ονομάσαμε, “το κοινόβιο της Μπενάκη”. Λίγo αργότερα ήρθε και η Χαρά Πελεκάνου στην παρέα μας. Περάσαμε μερικούς μήνες άκρως δημιουργικούς και ερωτικούς και με συνεχείς παρακολουθήσεις της Ασφάλειας. Μέχρι και διαμέρισμα είχανε νοικιάσει ακριβώς απέναντι για να μας παρακολουθούν καλύτερα. (περισσότερα…)

αναρτήθηκε στα Φτερά Χήνας, 6 Φεβρουαρίου 2016

Την δεκαετία του 90 (και εσείς αγαπητοί μου αναγνώστες θα μου πείτε γιατί είμαι κολλημένος στην δεκαετία του 90- αλλά ήταν η εποχή που ως έφηβος, μεγαλωμένος σε χωριό, αν και δίπλα στην Αθήνα, σε μια άκρως συντηρητική οικογένεια όπου ο πιο «επαναστάτης» τελείωσε τα «επαναστατικά του» καθήκοντα ψηφίζοντας ΠΑ.ΣΟ.Κ την δεκαετία του 80, έψαχνα ποιος είμαι και τι με τραβάει. Μοιραία έπεσα στις εκδόσεις του Σταθάτου, Δελφίνι, εκεί που ο Λεωνίδας Χρηστάκης, ο δικός μας Λεό, μας κοινωνούσε την αμφισβήτηση της Ελληνικής πραγματικότητας ever. Σελίδες επί σελίδων, πάνω από 20 βιβλία και βιβλιαράκια, μέσα σε μια 5ετία. Μιλάω για την εποχή 93–98, τότε που γύρω στο 95, ξεκλείδωνα το στόμα μου για ερωτικά φιλιά, λέξεις, αλκοόλ και μπάφους. (περισσότερα…)

  THEO.THEOS

Το 1963 ήταν μια πολύ περίεργη χρονιά. Στη Βρετανία η ποπ μουσική και τα συγκροτήματα της ροκ ξεσηκώνουν τη νεολαία. Στις ΗΠΑ, ο Κεν Κέσι, γνωστός από το βιβλίο “Στη φωλιά του κούκου”, διέδιδε το LSD σαν διευρυντικό του εγκεφάλου και σαν μέσο απελευθέρωσης. Ο Τίμοθι Λίρι, που δίδασκε στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, έκανε πειράματα μαζί με τους φοιτητές του με όλων των ειδών τα παραισθησιογόνα, βαρβιτουρικά, κοκαΐνη, αμφεταμίνες, διάφορες μορφές κάνναβης, μανιτάρια, ντατούρα, πεγιότλ, ανιχνεύοντας ζώνες του ασυνείδητου που βρίσκονται στο σκοτάδι. Στο Λονδίνο ο Ντέιβιντ Κούπερ, που είχε προαναγγείλει Το τέλος της Οικογένειας με το ομώνυμο βιβλίο του, οργανώνει μαζί με τον Ρόναλντ Λενγκ και τον Άαρον Έστερσον τις επαναστατικές αντιψυχιατρικές κοινότητες, τόπους υποδοχής διαγνωσμένα σχιζοφρενών για να τους συντροφεύουν στο εσωτερικό τους ταξίδι, κοινότητες όπου ψυχίατροι και ψυχιατριζόμενοι ζουν μαζί σαν μεγάλη οικογένεια. Αρχίζει ο πόλεμος στο Βιετνάμ. (περισσότερα…)

untitled Ζούσα σε απίστευτη ανέχεια κι όταν μου ζήτησαν, για ένα πεντοχίλιαρο, να γράψω τα διαφημιστικά κείμενα για μια σειρά hardcore βίντεο, είπα γρήγορα ναι. «Να μένουμε μακριά από το παζάρι της τέχνης», συμβούλευε ο Χορευτής των Βουβαλιών, και το Φωτεινό Σύννεφο αρνιόταν να εισπράξει τα δικαιώματα από τα βιβλία του: «Είναι δυνατόν να θέλεις να βγάλεις λεφτά από την τέχνη; Αν υπάρχει το στοιχείο του ωφελιμισμού όλα αλλάζουν. Η τέχνη δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Είναι τρόπος ζωής».

Η φυλή των συγγραφέων

του Τέου Ρόμβου (Φουρόγατου) (περισσότερα…)

«ΙΧΝΗ»

Το λίθινο χρονικό της νήσου Σύρου

Ήμουν γέννημα και θρέμμα της μεγάλης πόλης. Είχα περάσει μεγάλο μέρος της ζωής μου ζώντας αποξενωτικά, αλλοτριωμένα, ασυνάρτητα στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις όπου όμως έκανα και σπουδαίες εμπειρίες. Τα καλοκαίρια κατέβαινα στα νησιά του Αιγαίου. Μύχιος πόθος μου ήταν να ζήσω μόνιμα σ’ ένα νησί. Να γευτώ αυτή την ξεχωριστή εμπειρία ζωής σε μια στεριανή λωρίδα γης που την ταξιδεύει πάνω από τις αβύσσους της θάλασσας ο βοριάς που λυσσομανάει νύχτα-μέρα. Με τρέλαινε η ιδέα της χειμωνιάτικης μοναδικότητας του αποκλεισμένου από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα νησιού. (περισσότερα…)

Lazarus

Στο 36ο κεφάλαιο του τελευταίου μυθιστορήματός του Rohstoff, ο συγγραφέας Jörg Fauser μιλάει για την αποτυχημένη προσπάθεια να κάνουμε από κοινού μια ταινία (1971). Εκείνος είχε γράψει το σενάριο κι εγώ έκανα τα υπόλοιπα. Στη διάρκεια των γυρισμάτων υπήρξαν καλές και κακές στιγμές, γεμάτες ένταση, ενώ εγώ εκείνη την εποχή ήμουνα στα κάτω μου εξ αιτίας της «Μιντιλού», (της αρχετυπικής μοιραίας γυναίκας που με συνοδεύει τα περισσότερα  χρόνια στο γράψιμο).

Με τον Jörg δυο χρόνια μετά –όταν πλέον μέναμε μαζί στην Wittelbacherallee 97 στη Φραγκφούρτη- δημιουργήσαμε μια κασέτα 90 λεπτών με σκηνοθετημένη ηχογραφημένη πρόζα: Road to Morocco (1973). Λίγο καιρό αργότερα χωρίσαμε με βίαιο τρόπο, αφού πλακωθήκαμε στο ξύλο εξ αιτίας της «μοιραίας γυναίκας», και έκτοτε χώρισαν οι δρόμοι μας αμετάκλητα.

(περισσότερα…)

Δημιουργώντας το «Δίκτυο Αιγαίου» στις Κυκλάδες (και όχι μόνο…)

συνομιλία του Steven Forti με τον Τέο Ρόμβο

Με υποδέχτηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο και με μάτια που εμπνέουν συμπάθεια αμέσως, στη ταράτσα του σπιτιού του στην Άνω Σύρο, ένας μικρός οικισμός, όλο σκαλάκια και στριφογυριστά δρομάκια, που κατασκευάστηκε από τους Βενετούς τον 13ο αιώνα σε έναν από τους λόφους του νησιού της Σύρου. Στα δεξιά μας ο γαλάζιος τρούλος της ορθόδοξης εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Από κάτω μας, απλώνεται το λιμάνι της Ερμούπολης με τη νέα πόλη που φέρει το όνομα του προστάτη των εμπόρων, Ερμή, και κατά τον 19ο αιώνα υπήρξε το βασικό ελληνικό λιμάνι. (περισσότερα…)