Συνέντευξη στον Steven Forti

Posted: Ιανουαρίου 18, 2014 in Συνεντεύξεις, Φύλλα παλιά
Δημιουργώντας το «Δίκτυο Αιγαίου» στις Κυκλάδες (και όχι μόνο…)

συνομιλία του Steven Forti με τον Τέο Ρόμβο

Με υποδέχτηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο και με μάτια που εμπνέουν συμπάθεια αμέσως, στη ταράτσα του σπιτιού του στην Άνω Σύρο, ένας μικρός οικισμός, όλο σκαλάκια και στριφογυριστά δρομάκια, που κατασκευάστηκε από τους Βενετούς τον 13ο αιώνα σε έναν από τους λόφους του νησιού της Σύρου. Στα δεξιά μας ο γαλάζιος τρούλος της ορθόδοξης εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Από κάτω μας, απλώνεται το λιμάνι της Ερμούπολης με τη νέα πόλη που φέρει το όνομα του προστάτη των εμπόρων, Ερμή, και κατά τον 19ο αιώνα υπήρξε το βασικό ελληνικό λιμάνι.

P1020051

Ο Τέος Ρόμβος έχει ακόμα το look του εξεγερμένου με τη γενειάδα και τα μακριά του μαλλιά, τώρα πια άσπρα. Μου θυμίζει τον Ζωρζ Μουστακί και λίγο απο Τσαρλς Μπουκόφσκι. Έναν μεσογειακό Μπουκόφσκι. Ίσως όμως να είναι απλά  αυθυποβολή, δεδομένου ότι υπήρξε, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο πρώτος μεταφραστής του αμερικάνου συγγραφέα. Γεννημένος το 1945 στην Αθήνα, ο Τέος Ρόμβος γύρισε τον μισό κόσμο μεταξύ των δεκαετιών ’60 και ’90, ανάμεσα σε πειραματικές ταινίες κατά τον παρισινό Μάη, και πλέον της μιας εμπειριών δημιουργικής γραφής και άλλων κινηματογραφικών εγχειρημάτων στη Γερμανία, τον καιρό που η Ελλάδα ζούσε κάτω από την άγρια δικτατορία των συνταγματαρχών. Και μετά η Λατινική Αμερική, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ιαπωνία, η Αφρική… και στο ενδιάμεσο, μεταξύ της μιας μετακίνησης και της άλλης, η Αθήνα του, εκεί που στα τέλη της δεκαετίας του ’70, έστησε και το ιστορικό βιβλιοπωλείο Octopus, χώρο συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών και ακτιβιστών. Από το 1993 ο Τέος Ρόμβος έχει μετακομίσει στο νησί της Σύρου όπου συνεχίζει να γράφει. Πολλές είναι οι συνεργασίες του με εφημερίδες και περιοδικά όπως αυτή με το περιοδικό Τρύπα, του οποίου ο υπότιτλος είναι μάλιστα “The Notorious Underground Magazine”. Και πολλά είναι τα βιβλία του, ξεκινώντας από το “Τηλεφυματίωση” του 1976 έως το πρόσφατο “Γεώργιος Νέγρος, ο Τίγρης του Αιγαίου” περνώντας απο τα “Τρία φεγγάρια στην Πλατεία”, “Ασσασίνοι του Βορρά, Δροσουλίτες του Νότου”, “Ίχνη”, “Κρυφά Ταξίδια” και το εξαιρετικά ενδιαφέρον “Πλωτίνος Ροδοκανάκης, ένας έλληνας αναρχικός”, βιβλία που είναι και ελεύθερα για κατέβασμα στο διαδίκτυο.

SAYRES make love not war

Αλλά η συγγραφική δραστηριότητα του Τέου συνδέεται άρρηκτα με τον ακτιβισμό του. Αρκετά πριν την οικονομική κρίση, ο Τέος και πολλοί άλλοι φίλοι του ίδρυσαν την Εύπλοια, ένα δίκτυο που λίγο λίγο κατάφερε να διασυνδέσει πολλές νησιωτικές πραγματικότητες [σ.τ.μ. Στα ιταλικά η έκφραση realtà χρησιμοποιείται και με την έννοια “εγχειρήματα εν λειτουργία”], όχι μόνο για τις Κυκλάδες αλλά και για άλλα νησιωτικά συμπλέγματα του Αιγαίου. Τα νησιωτικά πολιτισμικά συστήματα, μου εξηγεί ο Τέο, λειτούργησαν με συναινετικό και δημιουργικό τρόπο για πολλές χιλιετίες. Σήμερα αυτή η ισορροπία διαρρηγνύεται από μια αχαλίνωτη μεγέθυνση που δεν έχει αρχή και τέλος και απειλεί την υγεία και τη ζωή των κατοίκων των νησιών. Με αυτό το Δίκτυο θελήσαμε να πούμε “Φτάνει”. Και προσφέροντάς μου ένα ποτήρι από ένα ροζέ κρασί, απλό και υπέροχο ταυτόχρονα, συνεχίζει: “Αυτό είναι ένα κρασί που παράγεται στην Σαντορίνη. Είναι μοναδικό. Ίσως είναι το καλύτερο σε όλες τις Κυκλάδες. Και είναι έτσι λόγω του ηφαιστειακού εδάφους της Σαντορίνης. Ένα νησί, που, όπως η Μύκονος, χάλασε από τον τουρισμό. Χάλασε ή, θα μπορούσαμε καλύτερα να πούμε, σχεδόν καταστράφηκε. Από μακριά, μέσα στο μαύρο της νύχτας, φαίνεται ένα φως να αυλακώνει  τον ουρανό,  πάνω από το κοντινό νησί της Τήνου. “Βλέπεις αυτό το αεροπλάνο;” με ρωτάει ο Τέος. “Είναι μια πτήση για τη Μύκονο. Εβδομήντα πτήσεις την ημέρα, κατά τους θερινούς μήνες. Κάθε μέρα. Για ένα νησί μικρότερο από 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στη Σαντορίνη συμβαίνει το ίδιο. Καταλαβαίνεις γιατί θελήσαμε να πούμε φτάνει και να σταματήσουμε αυτήν την καταστροφή;”

UETP5FPnLkhRIeEehL[1]

Όντως, από τα μισά της δεκαετίας του ’90, τα ελληνικά νησιά δέχτηκαν την επίθεση του εγχώριου και του διεθνούς τουρισμού, με όλα τα συνεπαγόμενα (κατασκευή τουριστικών χωριών και ξενοδοχειακές μονάδες, οικισμούς δεύτερης κατοικίας, λιμανιών και αεροδρομίων, μεγάλα φαινόμενα οικοδομικής κερδοσκοπίας, κλπ) μετατρέποντας, δυστυχώς, σε  πραγματικότητα το κίνδυνο της καταστροφής του περιβάλλοντος.

Horseshoe Crab Mating[1]

Το Δίκτυο – Εύπλοια -ένας ελληνικός όρος που μπορούμε να μεταφράσουμε ως “καλή ναυσιπλοḯα”-  κινήθηκε λοιπόν για να οργανώσει και να προβάλει τους αγώνες για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος και της φύσης που γίνονται στα διάφορα νησιά. Σημείο επαφής αυτού του δικτύου είναι το ομώνυμο ηλεκτρονικό περιοδικό Εύπλοια με αφιερώματα σε κάποιους από τους πιο σημαντικούς αγώνες -όπως αυτός εναντίον της κατασκευής νέου αεροδρομίου για πτήσεις τσάρτερ στο νησί της Σύρου και εναντίον της κατασκευής ενός μεγάλου λιμανιού στο νησί της Νάξου, δύο αγώνες που αμφότεροι κατέληξαν σε επιτυχία-, ή σε άλλες θεματικές όπως η θεωρία της αποανάπτυξης, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η ανακύκλωση, η οικολογική γεωργία, το νερό, η τροφή ή οι λαϊκές παραδόσεις στα νησιά του Αιγαίου.

081013-bonobos-attack-missions_big[1]

Το να μιλάμε για τους αγώνες της Εύπλοιας και για τη θεωρία της από-ανάπτυξης σημαίνει να μιλάμε για την κρίση που ζούμε εδώ και πέντε χρόνια και για τις αιτίες αυτής της κρίσης. “Σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα μιας κρίσης που δεν είναι μόνο οικονομική”, μου είπε ο Τέος, “αλλά είναι μια βαθειά ηθική κρίση. Η ηθική κρίση ενός ολόκληρου λαού που, αυτά τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας μιας ψευδούς οικονομικής ευμάρειας, βούλιαξε όλο και περισσότερο στον ατομικισμό και στην έλλειψη αξιών και ιδεών. Υπήρξε μια προσπάθεια να λυθούν τα προσωπικά προβλήματα σε ατομική βάση, ξεχνώντας ότι η μοναδική λύση βρίσκεται στη συνεργασία και στο να συμμεριζόμαστε τις ιδέες μας. Γενικά, σε ό,τι είναι συλλογικό». Ο Τέος γυρίζει με το νου του στην παιδική του ηλικία και στις εμπειρίες που αποκόμισε γυρίζοντας τον κόσμο. “Μικρός, δεν μπορούσα να αντέξω την κουλτούρα της ανταγωνιστικότητας. Μου δημιουργούσε μια τεράστια ενόχληση το να ζω σε ένα περιβάλλον στο οποίο έπρεπε να αποδεικνύεται συνεχώς η ικανότητα του καθενός να κυνηγάει το κέρδος και στο οποίο υπήρχε η πεποίθηση ότι το χρήμα είναι ένα είδος υπέρτατου αγαθού”. Και συνεχίζει, “στις ευρωπαϊκές πόλεις που έζησα, συμμετείχα σε καταλήψεις στέγης και έζησα σε κοινόβια. Βρέθηκα να συμβιώνω με άτομα που έδιναν όλο τους το είναι για τις ιδέες τους, άτομα που πάλευαν για έναν κόσμο χωρίς βία, χωρίς ανταγωνισμό. Προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, σε μικρές κοινότητες μακριά από αυτό που συνηθίζεται να αποκαλούμε ”κόσμο της εργασίας“. Θέλαμε να αποφασίζουμε μαζί και θέλαμε να μοιραζόμαστε τις μέρες μας, τις ιδέες μας, τις αξίες και τις ανησυχίες μας”.

542897-46ef98a2-49b7-46cb-ab51-c66c8f59dd21[1] - Αντίγραφο

Και σήμερα, μου εξηγεί ο Τέος, και στην Ελλάδα όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στην Αυστραλία και στον Καναδά, ξεφυτρώνουν πολλές πρωτοβουλίες που έχουν αναφορές σε αυτές τις αξίες. Πρωτοβουλίες εναλλακτικής οικονομίας και παράλληλων νομισμάτων, για παράδειγμα. “Πρόκειται για ομάδες ατόμων που θέλουν να είναι ανεξάρτητοι από το χρήμα. Ο καθένας λέει τι μπορεί να δώσει και τι του χρειάζεται. Ανταλλάσσονται αγαθά, υπηρεσίες ή γνώσεις”. Ο Τέος μου αναφέρει την περίπτωση της Μαγνησίας όπου εδώ και τρία χρόνια προωθείται, στα πλαίσια του δικτύου ανταλλαγής και αλληλεγγύης, η εμπειρία της Τοπικής Εναλλακτικής Μονάδας -ΤΕΜ- που αντικαθιστά τα αγαθά και τις υπηρεσίες σε ευρώ, όπως πολύ ωραία είχε περιγράψει σε αυτές τις σελίδες η Monica Giorgi (βλ., Molto al di là dell’ economia “ufficiale”, “A”, 380, pp. 24-29) Στο δίκτυο συμμετέχουν  αγρότες, υδραυλικοί, δικηγόροι, έμποροι, ηλεκτρολόγοι, γιατροί και καταστηματάρχες. ”Αλλά, από  τέτοια δίκτυα”, συνεχίζει ο Τέος,”υπάρχουν πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Και πολύ πριν ξεκινήσει η κρίση. Στη Γερμανία ειδικά, όπου υπάρχουν δεκάδες τοπικά νομίσματα σε κυκλοφορία. Όπως  για παράδειγμα στην τοποθεσία Chiemgau της Βαυαρίας. Το Chiemgauer δημιουργήθηκε το 2003 και αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται ως μέσο ανταλλαγής από περίπου 3.000 άτομα και 600 επιχειρήσεις. Αλλά και στην Ελλάδα υπάρχουν κι άλλα, όπως στις περιπτώσεις της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κρήτης”. Πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες που μας δίνουν μερικές ελπίδες επιπλέον.

89fea4a6ce2ee7df6bd6aba3e30769df_a18[1]

Θα έλεγα, ότι δεν έκανε καθόλου λάθος εκείνος ο έλληνας νεαρός που, στον  Vinicio Capossela που ανίχνευε τα χνάρια του ρεμπέτικου, διηγιόταν ότι “αυτή είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα, που ήταν πάντα δέκα, είκοσι χρόνια πίσω, βρίσκεται δέκα χρόνια μπροστά από τους άλλους”. Όχι μόνο αρνητικά, με τα βάσανα της λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβλήθηκαν στους πληθυσμούς, αλλά και θετικά, με τις νέες πρωτοβουλίες και τις νέες συλλογικές εμπειρίες που επιτρέπουν το ξεπέρασμα της κρίσης, και κυρίως το modus vivendi και την νοοτροπία που την γέννησαν.

Steven Forti

μτφ. Γιώργος Παπαγιάννης

*****

Fare rete alle Cicladi
(e non solo)

colloquio di Steven Forti con Teo Romvos

Mi accoglie con un grande sorriso e con degli occhi che ispirano subito simpatia sul tetto della sua casa di Ano Syros, il piccolo villaggio, tutto scalinate e tortuose stradine, innalzato dai veneziani nel XIII secolo su una delle colline dell’isola di Syros. Sulla nostra sinistra la cupola azzurra della chiesa ortodossa di Agios Nikolaos. Sotto di noi il porto di Ermòpoli, la città nuova che porta il nome di Hermes, il protettore dei mercanti, e che nell’ottocento fu il principale porto greco. Teo Romvos ha ancora il look del ribelle con la sua barba e i suoi capelli lunghi, ormai bianchi. Mi ricorda Georges Moustaki e un poco Charles Bukowski. Un Bukowski mediterraneo. Forse è però solo suggestione visto che Teo è stato, già alla fine degli anni settanta, il primo traduttore al greco dello scrittore americano. Nato nel 1945 ad Atene, Teo Romvos ha girato mezzo mondo tra gli anni sessanta e gli anni novanta, tra qualche film sperimentale nei tempi del maggio parigino e più d’una esperienza di scrittura creativa e di altri progetti cinematografici in Germania, mentre la Grecia viveva sotto la feroce dittatura dei colonnelli. E poi l’America Latina, gli Stati Uniti, il Giappone, l’Africa… e nel mezzo, tra uno spostamento e l’altro, la sua Atene, dove alla fine degli anni settanta mise in piedi anche la storica libreria Octopus, luogo di incontro di scrittori, artisti e attivisti. Dal 1993 Teo Romvos si è trasferito sull’isola di Syros dove continua a scrivere. Molte sono le collaborazioni su giornali e riviste, come quella con la rivista Trypa, il cui sottotitolo è niente di meno che “The Notorious Underground Magazine”. E molti sono i suoi libri, iniziando da Teletubercolosi del 1976 fino ad arrivare al recente Giorgos Negro, la tigre del Mar Egeo, passando per Tre lune nella piazza, Assassini del Nord, Drosoulites del Sud e l’interessantissimo Plotino Rodokanakis, un anarchico greco. Libri che sono anche scaricabili gratuitamente dalla sua pagina web. Ma l’attività di scrittore di Teo si unisce indissolubilmente al suo attivismo. Ben prima dell’inizio della crisi economica, Teo ed altri amici fondarono Efplia, una rete che poco a poco è riuscita a mettere in collegamento molte realtà isolane, non solo nell’arcipelago delle Cicladi, ma anche negli altri arcipelaghi del Mar Egeo. “I sistemi di cultura insulare”, mi spiega Teo, “hanno funzionato in modo coerente e creativo per molti millenni. Oggi questo equilibrio viene spezzato da una crescita selvaggia che non ha inizio e non ha fine e che minaccia la salute e la vita degli abitanti delle isole. Con questa rete abbiamo voluto dire basta.” E, passandomi un bicchiere di un vino rosato, semplice e delizioso allo stesso tempo, continua: “Questo è un vino prodotto a Santorini. È unico. Forse è il migliore di tutte le Cicladi. Ed è così grazie al terreno vulcanico di Santorini. Un’isola che, come Mikonos, è stata rovinata dal turismo. Rovinata o meglio dire quasi distrutta.” In lontananza, nel nero della notte, si vede una luce che solca il cielo al di sopra della vicina isola di Tinos. “Vedi quell’aereo?”, mi domanda Teo. “È un volo charter per Mikonos. Ce n’è uno ogni tre ore. Settanta voli al giorno. Ogni giorno. Per un’isola di meno di 100 km quadrati. A Santorini succede lo stesso. Capisci perchι abbiamo voluto dire basta e fermare questo scempio?” Dalla metà degli anni novanta, infatti, le isole greche sono state prese d’assalto dal turismo nazionale e internazionale con tutti gli annessi e connessi (costruzione di villaggi turistici e di hotel, di seconde case, di porti e di aeroporti, fenomeni di speculazione edilizia, ecc.) trasformando, purtroppo, in realtà il rischio di distruzione del territorio. La rete Efplia – termine greco che potremmo tradurre con “buona navigazione” – si è dunque mossa per organizzare e dare visibilità alle lotte in difesa del territorio e dell’ambiente portate avanti nelle diverse isole. Punto di contatto continuo di questa rete è l’omonima rivista a cadenza periodica con dossier su alcune delle più importanti lotte – come quella contro la costruzione dell’aeroporto per voli charter sull’isola di Syros e quella contro la costruzione del grande porto sull’isola di Naxos: due lotte entrambe conclusesi con un successo –, o su altre tematiche come la teoria della decrescita, le energie rinnovabili, il riciclaggio, l’agricoltura ecologica, l’acqua, l’alimentazione o le tradizioni popolari delle isole dell’Egeo. Parlare delle lotte di Efplia e della teoria della decrescita significa parlare della crisi che stiamo vivendo da oltre cinque anni e delle cause di questa crisi. “Oggi stiamo vivendo i risultati di una crisi che non è solo economica”, mi dice Teo, “ma è una profonda crisi morale. La crisi morale di un intero popolo che, in questi ultimi anni, a causa di una falsa prosperità economica, à sprofondato sempre pià nell’individualismo e nella mancanza di valori e di idee. Si è cercato di risolvere i problemi personali individualmente, dimenticandosi che l’unica soluzione si trova nella collaborazione e nella condivisione di idee. Insomma, in ciò che è collettivo”. Teo ritorna con la mente alla sua infanzia e alle sue esperienze in giro per il mondo: “Da ragazzo non riuscivo a sopportare la cultura della competitività. Mi dava un fastidio terribile vivere in un ambiente in cui si doveva dimostrare costantemente la propria capacità nel perseguire un profitto e in cui si credeva che il denaro è una specie di bene supremo.” E continua, “nelle città europee dove ho vissuto, ho partecipato ai movimenti di squat e vissuto in comuni. Mi sono trovato a convivere con persone che davano tutte se stesse per delle idee, persone che lottavano per un mondo senza violenza, senza concorrenza. Cercavamo di creare uno stile di vita differente, in piccole comunità distanti da quello che si è soliti chiamare il ”mercato del lavoro“. Volevamo decidere insieme e volevamo condividere le nostre giornate, le nostre idee, i nostri valori e le nostre preoccupazioni”. E oggi, mi spiega Teo, anche in Grecia, come già in altri paesi europei, in Australia e in Canada, stanno sorgendo molte iniziative che a questi valori fanno riferimento. Iniziative di economia alternativa e monete parallele, ad esempio. “Si tratta di gruppi di persone che vogliono essere indipendenti dal denaro. Ognuno dice quello che può offrire e ciò che gli serve. Si scambiano beni, servizi o conoscenze.” Teo mi racconta il caso della regione di Magnesìa in cui da tre anni a questa parte si sta portando avanti, nell’ambito del Network di Scambio e Solidarietà, l’esperienza dell’Unità Alternativa Locale (Ual) – Topikì Edallaktikì Monada (Tem) in greco – che sostituisce i prodotti e i servizi in euro, come aveva già spiegato molto bene su queste pagine Monica Giorgi (vedasi, Molto al di là dell’economia “ufficiale”, “A”, 380, pp. 24-29). Di una rete come quella di Magnesìa fanno parte agricoltori, idraulici, avvocati, commercialisti, elettricisti, medici e negozianti. “Ma di reti come queste”, mi dice ancora Teo, “ve ne sono molte più di quante immaginiamo. E da molto prima che scoppiasse la crisi. In Germania soprattutto, dove vi sono decine di valute locali circolanti. Come nel caso della località bavarese di Chiemgau. Il Chiemgauer è stato creato nel 2003 e attualmente lo utilizzano come mezzo di scambio circa 3.000 persone e 600 imprese. Ma anche in Grecia ve ne sono altre, come nei casi di Atene, Salonicco e Creta.” Esperienze di grande interesse che ci danno qualche speranza in piu. Direi che non si sbagliava affatto quel ragazzo greco che, a un Vinicio Capossela sulle orme della musica rebetika, raccontava che “questa è la prima volta che la Grecia, che è stata sempre dieci, venti anni indietro, si trova davanti agli altri.” Non solo in negativo, ossia nelle sofferenze dell’austerità e delle politiche neoliberiste imposte alla popolazione, ma anche in positivo, ossia in nuove iniziative e nuove esperienze collettive che permettono di superare la crisi e, soprattutto, il modus vivendi e la forma mentis che l’hanno generata.

Steven Forti

Per maggiori informazioni:

romvos.wordpress.com

eyploia.gr

periodikotrypa.wordpress.com

περιοδικό, Arivista anarchica

Exàrcheia e le Cicladi

di Moreno Paulon e di Steven Forti

http://www.arivista.org/?nr=384&pag=43.htm#1

http://www.arivista.org/?nr=384&pag=43.htm#2

novembre 2013

Steven Forti steven_fortiNato a Trento nel 1981 è ricercatore indipendente in storia contemporanea, membro della Asociación de Historia Contemporánea spagnola, del Centre d’Estudis sobre les Epoques Franquista i Democratica e di PRAXIS. Dottore di ricerca presso l’Universitat Autònoma de Barcelona e l’Università degli Studi di Bologna, la sua linea di ricerca si inserisce nel filone della storia politica e del pensiero politico del Novecento. A questi temi ha dedicato numerosi articoli su varie riviste specializzate negli studi storici (Spagna Contemporanea, Storia e problemi contemporanei, Storicamente, Nous Horitzons) e su riviste di informazione e riflessione politica (Atlántica XXII, La Directa, Lata de Zinc) sia in Spagna che in Italia. Da un paio d’anni a questa parte è anche autore di Zibaldone, un programma radiofonico in italiano emesso da Radio Contrabanda, la più antica radio libera di Barcellona.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Fotini Dionysopoulou λέει:

    Καλημέρα, φιλιά πολλά!

    Στις 12:56 μ.μ. Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014, ο/η Τεος Ρομβος έγραψε: WordPress.com admin posted: «Δημιουργώντας το «Δίκτυο Αιγαίου» στις Κυκλάδες (και όχι μόνο…) συνομιλία του Steven Forti με τον Τέο Ρόμβο Με υποδέχτηκε με ένα μεγάλο χαμόγελο και με μάτια που εμπνέουν συμπάθεια αμέσως, στη ταράτσα του σπιτιού του στην Άνω Σύρο, ένας μικρός οικισμός,»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s