LE ONEIDOS ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

Posted: Αύγουστος 25, 2010 in Η φυλή των συγγραφέων

LEONEIDOS ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

του Τέου Ρόμβου

15a

φωτο: Χαρά Πελεκάνου

Όταν εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο, την ΤΗΛΕΦΥΜΑΤΙΩΣΗ (31 χρόνια πριν), και αντί, ως είθισται, της φωτογραφίας του συγγραφέως που μπαίνει στο βιογραφικό, έβαλα τη φωτογραφία του πλέον απόκρυφου μέλους του σώματός μου, ο ανίερος Χρηστάκης μιλώντας σε κάποιον κοινό μας γνωστό σχολίασε: «Να τον είχε τουλάχιστον μεγάλον…»

2-3 χρόνια αργότερα, όταν πρωτοκυκλοφόρησα το σατιρικό περιοδικό ΤΡΥΠΑ, ο Χρηστάκης που βρισκόταν την εποχή εκείνη έγκλειστος ένεκα της εκδοτικής τρομοκρατικής του δράσης μου απέστειλε ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα από τις φυλακές Αίγινας όπου έλεγε: «Εύγε ΤΡΥΠΑ. Πολύχρωμη σαν νεροχύτης!!!»

Είμαι ο Τέος Ρόμβος, και θα προσπαθήσω να σας εισαγάγω κατά κάποιον ελάχιστο τρόπο στον ιδιαιτερόκοσμο του αβυσσαλέου Λεωνίδα Χρηστάκη, στη σκοτεινή και αθέατη πλευρά της ιδιοφυίας του…

Αρχίζοντας, θα καταθέσω το εξής οξύμωρο. Τον Χρηστάκη, τον γνώριζα ήδη από την πρώτη μου νεότητα χωρίς να τον έχω δει ποτέ. Ακούγονταν διάφορα για κείνον, σηκωνόταν γύρω του κουρνιαχτός και «σέρνονταν φήμες» κι εξ όλων αυτών των θρυλούμενων ένιωθα κατά κάποιο τρόπο δέος κι έναν παράλληλο θαυμασμό για την αφεντιά του.

Ο Χρηστάκης υπήρξε φίλος του πατέρα μου, του μεγάλου μου αδελφού, ενδεχομένως επίσης του παππού και του προπάππου μου, ώσπου κάποτε, έγινε και δικός μου φίλος και είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως εάν είχα παιδιά κι εγγόνια θα τον θαύμαζαν κι εκείνα όπως κι εγώ και θα γινόταν και δικός τους φίλος…

Γιατί ο Χρηστάκης δεν έχει ηλικία. Γιατί ο Χρηστάκης βρίσκεται πέρα από το χρόνο…

Σε παλαιότερες εποχές θα ήταν ο ανώνυμος σατιριστής της αρχαίας αγοράς που σχολίαζε τα τεκταινόμενα. Σίγουρα υπήρξε ο αθυρόστομος ραψωδός, ο αοιδός και ο μερντάχ της χώρας μας. Εκείνος που πάντα εναντιωνόταν. Ένας Λεωνίδας που υπερασπιζόταν την οδό Θερμοπυλών των Εξαρχείων…

1927. Ο Χρηστάκης από την εμβρυϊκή φάση του έδειξε ότι παντού θα πρωτοτυπούσε. Ήδη η γέννησή του υπήρξε μια μικρή περιπέτεια. Ήταν μόλις λίγων μηνών (αγέννητος) όταν η οικογένειά του (μητέρα Ποντία και πατέρας Κωνσταντινουπολίτης) ανεχώρησαν εσπευσμένα δι’ ατμοδρόμωνος από τη Μασσαλία όπου διέμεναν με προορισμό την Ελλάδα, ώστε να επιτευχθεί η  επιθυμητή άμβλωση. Όμως, στον Πειραιά, οι υγειονομικές αρχές υποχρέωσαν το πλοίο και τους επιβάτες του να παραμείνουν αρόδου επειδή στη στεριά απλωνόταν επιδημία και θανατικό από το δάγκειο πυρετό. Ο Χρηστάκης γλιτώνοντας την έκτρωση γεννήθηκε στο πλοίο, ενώ η οικογένεια προωθήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και εγκαταστάθηκε. Λίγα χρόνια μετά επέστρεψαν στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε ο νεανίας Λεωνίδας. Έγινε μέλος της παιδικής χορωδίας της Λυρικής Σκηνής και από τη συναναστροφή του με τις μπαλαρίνες της Λυρικής του έμειναν οι μνήμες του γυναικείου ιδρώτα που τον αναζητάει σε όλη του τη ζωή.

Σαν νέος, ο ανυπότακτος Χρηστάκης, άλλαξε πολλά επαγγέλματα, δούλεψε στις παιδικές κατασκηνώσεις, εργάστηκε στα «τούμπα” της Ηλεκτρικής Εταιρίας στο Κερατσίνι, αργότερα διδάσκει σαν δάσκαλος, μέχρι και λεμόνια πούλαγε στο Βαρδάρη της Θεσσαλονίκης, ώσπου ανακάλυψε τη ζωγραφική. Το ταλέντο το είχε.

Πήγε λοιπόν στην Ύδρα για να σπουδάσει τη ζωγραφική δίπλα στον διάσημο Περικλή Bυζάντιο. Όμως μετά από λίγο έμελλε να απελαθεί από το νησί, επειδή κάποιος ανώνυμος έστειλε στον μητροπολίτη Ύδρας (κατά κόσμον Καρανίκα) ένα ζωγραφισμένο πέος με το γραφτό: «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ, ΚΑΡΑΝΙΚΑ». Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον Χρηστάκη και καμιά δεκαριά ακόμη ζωγράφους και τους υποχρέωσαν να ζωγραφίσουν από ένα πέος, ώστε να εξακριβώσουν σε ποιον ανήκε το αποσταλέν. Έτυχε να μοιάζει με το πέος που ζωγράφισε ο βέβηλος Χρηστάκης, τον οποίο και έβαλαν στο επόμενο πλοίο και τον ξαπόστειλαν στην πρωτεύουσα.

Στην Αθήνα ο Χρηστάκης ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησε με μούσι, ήδη από το 1951, πολύ πριν  από τον υπαρξιστή Σίμο. Κι επειδή είχε τη μανία να είναι παντού ο πρώτος, πρώτος αυτός μήνυσε για «διατάραξη οικιακής γαλήνης», την Αμερικάνικη Υπηρεσία Πληροφοριών, επειδή του έστελνε τα διάφορα προπαγανδιστικά έντυπά της, παρά τις επανειλημμένες τηλεφωνικές του διαμαρτυρίες.

Γνωρίζει καράτε και έχει βροντώδη φωνή (τον έχω δει στην οδό Σκουφά να τρέπει σε φυγή ομάδα νεοφασιστών που του επιτέθηκαν μόνο με την κραυγή: «Φυλαχτείτε! Έχω μαύρη ζώνη!»).

Παίζει και κλασικό βιολί. Μέρος πολύτιμο της μεγάλης προσφοράς του στη δημιουργική αβαντγκάρντια είναι και  η απαγγελία και μελοποίηση σπουδαίων ποιημάτων με τον ιδιαίτερο Χρηστακικό τρόπο: ΤΑ ΣΧΙΖΟΦΩΝΗΤΙΚΑ. Κάποτε εμφανίστηκε με τον γνωστό Θεσσαλονικιό πιανίστα Σάκη Παπαδημητρίου που τον συνόδευε παίζοντας μουσική με τις χορδές της ουράς του πιάνου ενώ ο Χρηστάκης απήγγειλλε… Το απρόοπτο αυτό βιντεοσκοπήθηκε και  παρουσιάστηκε από το CNN.

Απαγγέλλει συγκλονιστικά το ποίημα Η ΧΩΡΑ ΜΟΥ του Νάνου Βαλαωρίτη, ο οποίος θα ‘θελε πολύ να του απαγορεύσει την απαγγελία αλλά δεν τολμάει. Επίσης σχιζοαπαγγέλλει την υπαρξιακή αγωνία ενός παντελώς άγνωστου ποιητή,  ονόματι ΜΠΕΣΚΟΣ, δημιουργού ενός σπαρακτικού ποιήματος που αποζητάει λίγη διασημότητα και αθανασία…

Τελευταία συμπρωταγωνίστησε στην ελληνική ταινία Νεόπτωχοι ΑΕ ενώ έχει παίξει και σε ντοκιμαντέρ του BBC, όπου μαζί με το γιο του Αλέξη, φορώντας χλαμύδες,  περικεφαλαίες και οπλοφορώντας με σπαθιά, υποδύονται τους αρχαίους Έλληνες.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 μέχρι τη δεκαετία του ’80 ιδρύει και κλείνει πολλές αίθουσες Τέχνης, τον ΚΟΥΡΟ, την ΓΚΑΛΕΡΙ ΣΑΡΛΑ, το 42, τη  ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΘΑ, όπου παράλληλα με τις εκθέσεις ζωγραφικής συνέβαιναν και διάφορα δρώμενα: κινηματογραφικές προβολές, μουσικοφιλολογικές βραδιές, αυθόρμητα χάπενινγκ.

Ο Χρηστάκης, σαν ζωγράφος, έκανε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Στο χώρο του βιβλίου εισέβαλε συνεργαζόμενος με τις εκδόσεις ΦΕΞΗ και σαν εικαστικός και γραφίστας έφτιαξε τις σειρές ΠΩΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΝ (νέα) ΚΙΝΑ και την ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΜΕΡΙΚΗ.

Με την πάροδο του χρόνου όμως απομακρυνόταν -κατά κάποιο τρόπο- από τη ζωγραφική και αφιερωνόταν στα έντυπα. Κυκλοφόρησε τα περιοδικά «ΚΟΥΡΟΣ», «ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ», «ΚΟΛΩΝΑΚΙ!». Και μαζί με τη λογοτεχνική αβαντγκάρντ της εποχής εξέδωσαν το περίφημο περιοδικό ΠΑΛΙ. Αργότερα εξέδωσε τη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΝΟΜΠΕΛ και την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΡΑΝDERMA.

Όλα αυτά τα χρόνια, λόγω της στενότητας των οικονομικών του προσπάθησε να εφεύρει όπως και ο αείμνηστος Μποστ, το Αειχρήματον, μάταια όμως, και επειδή οι προσπάθειες εκείνες απέβαιναν άκαρπες ο ανέστιος Χρηστάκης έγινε «Οπαδός της Διαρκούς Μετακίνησης» και βάλθηκε να μετακομίζει από σπίτι σε σπίτι φεσώνοντας τους ιδιοκτήτες. Τα τελευταία 40 χρόνια πρέπει να άλλαξε γύρω στα 40 σπίτια –έχω κληθεί κι εγώ να ψευδομαρτυρήσω υπέρ του ανόσιου Χρηστάκη σε δίκες που γίνονταν από εχθρικούς σπιτονοικοκυραίους και έχω επίσης λάβει μέρος ιδιοχείρως σε αρκετές μετακομίσεις.

Στα έντυπά του ο Χρηστάκης, διατηρώντας την ακεραιότητά του μεταβάλλεται σε ανελέητο σχολιαστή και χλευαστή της Εξουσίας και όλων των εύκαμπτων περί αυτήν. Ένας  γνήσιος αριστοφανικός ήρωας που κυκλοφορεί καθημερινά στην Αγορά για να συγκρουστεί και να ακουστεί. Γίνεται λίγο-πολύ η φωνή της συνείδησής μας…

Το 1973, πριν το τέλος της Δικτατορίας, δημοσιεύει στο περιοδικό ΠΑΝΤΕΡΜΑ, που είχε τον υπότιτλο, ΠΑΝΤΟΣ ΤΕΡΜΑ Ή ΠΑΝΤΟΣ ΔΕΡΜΑ, τον κατάλογο όσων είχαν πάρει στη διάρκεια της χούντας υποτροφία από το αμερικάνικο ίδρυμα Φορντ και αυτή του η πράξη τον κατέστησε εχθρό μιας ορδής καλλιτεχνών και διανοουμένων που ήθελαν και θέλουν να τον κατασπαράξουν όλα αυτά τα χρόνια…

Τι ιδιαίτερο έχει λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, ώστε η Δεξιά να τον κυνηγά και να τον κλείνει στη φυλακή, οι εκδότες να ακούν «Χρηστάκης» και να στρίβουνε, ο κουκουές συγγραφέας (Αντρέας Νενεδάκης) να τον μαχαιρώνει εν μέση οδώ για να τον κάνει να σωπάσει και η αναρχική περιφρούρηση της πλατείας Εξαρχείων να εισβάλλει στο γραφειόσπιτό του, να τον δέρνει και να τα κάνει λίμπα;

Με τον αιχμηρό και καυστικό τρόπο που αντιμετώπιζε τους οσφυοκάμπτες ο Χρηστάκης  δημιουργούσε εχθρούς, πολλούς εχθρούς οι οποίοι επιζητούσαν την εκδίκηση ψάχνοντας διάφορους τρόπους για να σταματήσουν αυτή την ενοχλητική φωνή.

Δικάστηκε 26 φορές για ποινικά και αστικά αδικήματα και αθωώθηκε τις 25. Μερικές από τις κατηγορίες: δυσφήμιση, αυτοδικία, υπεξαίρεση ευτελούς αξίας, καταδολίευση, αδικήματα δια του τύπου, εγκωμίαση εγκλημάτων, άσεμνα δημοσιεύματα.

Μπήκε στη φυλακή για χρέη το Ι970 και για σύσταση και συμμετοχή σε τρομοκρατική ομάδα το 1980.

Ένας μαχόμενος διανοούμενος, ένας πνευματικός άνθρωπος που δεν χαριζότανε σε κανένα. Ρηξικέλευθος, αιρετικός κι επαναστάτης. Ο πληθωρικός Χρηστάκης υπήρξε πάντα πνεύμα ατίθασο, μυαλό ανατρεπτικό, άνθρωπος βαθύτατα σατιρικός, ένας ΚΑΚΤΟΣ που τσιμπούσε ολόγυρα. Στην ουσία ήταν ένας αντάρτης πόλεων με μοναδικά όπλα του τη γραφίδα και τα έντυπά του και έχει προκαλέσει για χρόνια τη μήνη της καθεστηκυίας τάξης.

Το 1977 είχε ωριμάσει μέσα στο μυαλό του Χρηστάκη το ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ, το σημαντικότερο –κατά την ταπεινή μου γνώμη– περιοδικό εν Ελλάδι…

Με το ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ ο Χρηστάκης μας κοινωνεί στα νέα ρεύματα σκέψης, σε απειθείς και ανυπότακτους διανοητές και στο παγκόσμιο γίγνεσθαι της τέχνης. Παράλληλα παρουσιάζει εκατοντάδες νεοέλληνες που επρόκειτο, προϊόντος του χρόνου, να παίξουν κάποιο ρόλο  στα δρώμενα της χώρα μας.

Έκανε σπουδαίες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις που δεν θέλησε να τις κάνει και δημοσιογραφικές επιτυχίες.

Στα 1978, όταν ο γιατρός Βασίλης Τσιρώνης κήρυξε το σπίτι του Ελεύθερο Κράτος, λίγο πριν εισβάλουν τα ΜΕΑ και τον εξοντώσουν, τον είχε επισκεφθεί και του είχε πάρει συνέντευξη την οποία δημοσίευσε πολύ αργότερα, μη θέλοντας να καπηλευτεί το θάνατο του γιατρού. Πρώτος πάλι ο Χρηστάκης αποκάλυψε πως στο Μέγαρο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού έδρευε γραφείο της ΣΙΑ όπου σταθμάρχης ήταν ο Γουέλς, ο οποίος μετέπειτα εκτελέστηκε από τη 17 Ν.

Όλα τα χρόνια παρουσίας του ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟΥ, ο Χρηστάκης κράτησε για τον εαυτό του το δικαίωμα του σχολιασμού της τελευταίας σελίδας.

Στις “ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ”, σχολιάζει καταστάσεις και δημόσια πρόσωπα. Ο Χρηστάκης έχει μια ροπή, μια τάση, προς το παιχνίδι με τις λέξεις. Σε σημείο που ο κατακερματισμός και η επανασυναρμολόγησή τους να τις κάνει αγνώριστες,  πολυσήμαντες, μετουσιώνοντάς τις σε χειρουργικά νυστέρια…

ΑΝΘΡΩΠΟΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

ΟΙ ΨΥΓΕΙΟΣΥΝΤΗΡΗΤΟΙ

ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΚΑ ΑΠΟ ΤΡΑΧΑΝΟΠΛΑΓΙΕΣ

ΒΙΟΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ

ΕΚΦΩΝΗΤΕΣ ΑΝΕΥ ΠΑΘΟΥΣ

ΘΕΑΜΑΤΙΚΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ

ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΠΡΟΒΟΚΑΤόΡΙΚΗ ΣΤΑΣΗ

ΒΓΑΛΕ ΤΗΝ  ΚΑΤΙΝΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΑ ΦΕΡΕΤΡΑ ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΞΑΠΛΩΝΕΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΛΛΩΝ

ΚΩΛΟΚΑΘΙΣΜΕΝΟΙ

ΚΑΡΕΚΛΟΚΕΝΤΑΥΡΟΙ

ΛΕΚΑΝΟΚΑΘΙΣΤΟΙ

ΚΑΡΕΚΛΟΡΟΚΑΔΕΣ

ΛΕΚΤΙΚΟΓΑΜΙΑΔΕΣ

ΚΟΝΤΡΑΜΑΛΑΚΕΣ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΕΣ ΚΩΛΟΤΡΥΠΙΔΕΣ

ΜΟΥΝΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΡΑΚΑΗΔΟΝΕΣ

ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΕΣ ΜΟΥΝΑΡΕΣ

ΜΟΥΝΙ ΖΑΡΚΑΔΙ

ΟΡΘΙΕΣ ΤΑΦΟΠΛΑΚΕΣ

ΟΙ ΒΑΒΕΛΟΠΟΙΟΙ

ΞΕΡΟΙ ΚΑΙ ΚάΡΤΙΚΟΙ ΑΠΟ ΙΔΕΕΣ (ΨΙΜΑΡΙΑ)

ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΤΥΜΒΩΡΥΧΙΑΣ

ΝΕΟΙ ΔΗΜΙΟΙ

ΥΦΑΡΠΑΓΕΙΟ ΝΕΑΡΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ ΨΥΧΩΝ (ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ)

ΨΕΥΤΟΑΝΑΡΧΟΜΠΑΜΠΑΔΕΣ

ΚΩΛΟΤΡΥΠΙΔΟΛΟΥΤΡΟ

ΚΟΨΑΡΧΙΔΙΑΣΜΕΝΟΣ

ΤΣΑΚΛΟΚΟΥΔΟΥΝΑ

ΚΑΘΙΣΤΟΓΙΓΑΣ (ΣΕ ΚΑΘΙΚΙ)

ΜΑΥΡΟΤΑΚΟΥΝΙΑΣΜΕΝΗ ΜΙΣΟΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ

Ο ΜΕΤΡΟΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ

ΓΑΛΛΙΚΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΒΛΑΧΟΡΟΝΤΕΝ

Ο ΦΩΝΗΦΟΡΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Ο ΖΕΡΒΟΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ

Ο ΝΕΟΚΙΤΡΙΝΙΑΡΗΣ ΓΚΡΕΚΟΓΚΑΙΜΠΕΛΣ (ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ) ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΕΝΤΟΥΑΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ

Ο ΠΙΚΡΟΚΑΛΟΣ ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ)

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ-ΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΛΟΥΜΙΔΗΣ) ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΨΥΧΟΦΕΤΙΧΙΣΤΙΚΟ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟ

Όταν το περιοδικό ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ πλησίαζε στο εκατοστό (100) τεύχος ο Χρηστάκης έβγαλε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Εκδίδεται απ’ το Γενάρη του 1978 μέχρι και σήμερα με διακοπή ενός έτους. Πολλά από τα παλιά του τεύχη είναι τελείως εξαντλημένα, τόσο που κι εδώ στο αρχείο μας να μην τα ’χουμε κι εμείς. Για τους «συνεργάτες» και τους «φίλους» και «εχθρούς» που πέρασαν απ’ τα τέσσερα γραφεία που άλλαξε στα οκτώ αυτά χρόνια, καθώς και για την ύλη του θα γίνει ένα ειδικό αφιέρωμα-φέρετρο, όπου πολλοί θα μπορούν να κλάψουν ή να γελάσουν πάνω του. Θα υπάρχει κι ένας «χώρος φτυσίματος» γι’ αυτούς που δεν μπορούν πια ούτε να κλάψουν ούτε να γελάσουν. Πάντως εάν κανένας ή καμιά απ’ τους αναγνώστες κι αναγνώστριές μας έχει καμιά άλλη ιδέα ας μας τη γράψει ή να μας τηλεφωνήσει, γιατί ο χρόνος πλησιάζει και τα «πλησιάσματα» είναι πάντα οδυνηρά κι αποτελεσματικά».

Αυτά για το ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ…

Η φιλία μου με τον Χρηστάκη ξεκινάει κάποιες αποκριές, μάλλον του 1975. Τότε εγώ είχα το αναρχικό βιβλιοπωλείο στην οδό Κωλέττη στα Εξάρχεια και ο Λεωνίδας είχε φτιάξει κάτι πανέμορφες χάρτινες μάσκες που μας τις έδωσε και τις φορούσαμε σαν περικεφαλαίες. Όλη εκείνη η παρέα του βιβλιοπωλείου φορώντας τις μάσκες του Χρηστάκη κυκλοφορούσαμε στους δρόμους των Εξαρχείων και πρέπει να πω ότι κάποιοι από εμάς δεν έχουμε ακόμη και σήμερα βγάλει εκείνες τις μάσκες.

Ουσιαστικά φίλοι όμως γίναμε όταν ο Χρηστάκης βρέθηκε στη δεινή θέση να κατηγορείται ότι προμήθευσε στον ποιητή Γκίκα τα χάπια  της αυτοκτονίας του. Ο Χρηστάκης υπήρξε πάντα άνθρωπος παθιασμένος, διέγειρε τα πάθη, κι ίσως κάποιοι ένιωθαν να καταπιέζονται από την πληθωρική προσωπικότητά του. Ο ποιητής Γκίκας, λοιπόν, επιχείρησε κάποια στιγμή να τον χτυπήσει στο κεφάλι με μια πέτρα. Να τον σκοτώσει, ίσως; Πάντως δεν το τόλμησε…

Όμως, όταν ο ποιητής Γκίκας αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του, άφησε σημείωμα ενοχοποιώντας τον Λεωνίδα ως προμηθευτή της ουσίας που χρησιμοποίησε για την αυτοκτονία του. Αυτή η εντελώς παλαβή ιστορία στοίχισε στον Λεωνίδα Χρηστάκη πάρα πολύ.

Από τότε –εγώ πιστεύω-  ο Χρηστάκης κλείστηκε κατά κάποιον τρόπο και αφοσιώθηκε στο γράψιμο. Και έγραφε αδιάλειπτα. Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του πεζού λόγου: βιογραφία, δοκίμιο, μονογραφία, μυθιστορηματική πρόζα, λαογραφικές μελέτες, κοινωνιολογικές μελέτες, έρευνες, προσεγγίσεις, διασαφηνίσεις…

Στο βιβλίο του «Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ γράφει: «Η οργή που αισθανόμασταν για τη γενοκτονία των Ινδιάνων της Β. Αμερικής, μετατράπηκε σε πολυθρονιακή ανάγνωση περιγραφών καστανεντικού τύπου…»

Στο βιβλίο «ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΡΕΤΡΟ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ …ΣΤΟ 1984 ΤΟΥ ΟΡΓΟΥΕΛ», ο αήθης Χρηστάκης χλευάζει το συμβολισμό της πορείας ενάμισι εκατομμυρίου Αθηναίων που συνόδευσαν το νεκρό στο Α΄ νεκροταφείο και διερωτάται χρησιμοποιώντας το στίχο του φίλου του ποιητή Θωμά Γκόρπα: «…στο φέρετρο του Σεφέρη ακούμπησε όλη η Ελλάδα, αυτός πού ακούμπαγε κανείς δεν λέει…»

Στο ίδιο βιβλίο ο αναίσχυντος Χρηστάκης σαρκάζει τις σύγχρονες ποιήτριες: «Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ σου, Βερονίκη Δαλακούρα με κατατρόμαξε. Για μια στιγμή, δραματική, έχασα την εμπιστοσύνη στον ανδρισμό μου. Έπιασα τα μαδημένα αρχίδια μου και φώναζα σαν τρελός, θέλοντας να πέσω στην αγκαλιά κάποιας που λάτρευα…» Και λίγο πιο κάτω: «Όταν διαβάζουμε τα ποιήματα της Μαρίας Μήτσορα, ειδικότερα το Ποσοστό Συμμετοχής, είναι σαν να είμαστε τραυματιοφορείς του δικού της τραύματος, που συνοψίζεται στο αίμα, στο θάνατο, και τέλος, τρέχοντας με το φορείο της, σκεπτόμαστε: Η μπανιέρα – τσαγιέρα. Το μαχαίρι – χέρι. Η παλάμη – σαλάμι. Το βάθος – λάκκος. … που πέφτουμε μέσα στη δίνη που μας ρίχνει ο οικείος υπερρεαλισμός της». Και για την “ξύλινη μαιτρέσσα του Μάνσον”, την ποιήτρια Ν. Χατζηδάκη: «Νατάσα, όλους μας έχει πηδήξει κάποιος, αλλά εσένα σε πήδηξε ο Άντυ Γουώρχολ, κρυμμένος κάτω απ’ τα σεντόνια της κρύας κρητικής μοναξιάς σου, ανάμεσα στα παιδικά σου αγκομαχητά του τελευταίου έρωτα…που, σίγουρα θα τον αποκαλείς συνουσία…»

Ο Χρηστάκης μολονότι συνέγραψε δεκάδες βιβλία δεν δήλωσε ποτέ του συγγραφέας παρά μόνον επαναλαμβάνει ότι είναι: «Ακτήμων Καλλιεργητής». Για τον Χρηστάκη έχουν γράψει πολλοί. Το 1965 ο Νάνος Βαλαωρίτης στο περιοδικό «ΠΑΛΙ», σημείωνε: «ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ: Ζωγράφος, ποιητής και εκδότης, μια πολύχρωμη, πολύπλευρη προσωπικότητα της πρωτοπορίας». Ο Νίκος Καρούζος κάγχαζε όταν μιλούσε γι’ αυτόν: «είναι το πύον της γενιάς μου…» Ο Ηλίας Πετρόπουλος, παλιός φίλος, έλεγε: «Λεωνίδας Χρηστάκης, Le Oneidos…» Ακόμη και “Βουγιουκλάκη του περιθωρίου” τον είπαν…

«Το ενδιαφέρον με τις μελέτες του Λ. Χρηστάκη -γράφει ο υιός Νικόλας Χρηστάκης προλογίζοντας το βιβλίο του Λεωνίδα «ΠΑΡΑΒΑΣΗ»- είναι ότι μελετά ανθρώπους και καταστάσεις που βρίσκονται στο όριο μεταξύ παράβασης (νομικά επιλήψιμο) και παρέκκλισης (κοινωνικά «προβληματικό»), όρια πάντα ενδιαφέροντα, δημιουργικά και ανανεωτικά». Ο Θανάσης Μουτσόπουλος αναφέρει: «Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον στην Ελλάδα ο οποίος να διέτρεξε ανάλογη τροχιά. Άγγιξε το underground. Παρουσίασε τις πιο ακραίες καλλιτεχνικές πρακτικές. Πέραν των ορίων. Συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα, πάντα ανήσυχος, ουδέποτε εφησυχασμένος». Και ο συγγραφέας Γιώργος Σταματόπουλος υπογραμμίζει: «Αμετανόητος, συνεπής εραστής του περιθωρίου. Μια ζωή στο περιθώριο κινείται ο Λεωνίδας Χρηστάκης, ογδόντα (!) χρόνια τώρα. Φαινόμενο, θα έλεγα, στην υποχθόνια αντιεξουσιαστική γραμματεία».

Κι εγώ, τώρα, περαίνοντας σας κλείνω το μάτι λέγοντας ότι ο αγλαός Λεωνίδας Χρηστάκης, που θέλησε πάντα και παντού να είναι ο πρώτος, εγκαταστάθηκε δικαιωματικά στην αβαντγκάρντια της ψυχής μας.

«Λεωνίδα, μας είπες ναι, μας είπες όχι, μας είπες ναι και όχι, αχ, πες μας ναι, αχ, πες μας όχι, αχ, πες μας ναι και όχι, γιατί δεν λες ναι, γιατί δεν λες όχι, γιατί δεν λες ναι και όχι…»

 Ατενίζοντας από την Άνω Σύρο τα μανιασμένα νερά του Αιγαίου σκέφτομαι με άπειρη τρυφερότητα τον Λ. Χ. που τάραξε για λίγο τα  νερά σε τούτη τη γλώσσα…

Τέος Ρόμβος, Φλεβάρης του 2008

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΣΑΝΗΣ λέει:

    ΕΞΟΧΟ!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s